Jesteś tutaj: Zabytki > UNESCO > Chotyniec

CHOTYNIEC

 

 

Historia obiektu

 

        Pierwsza informacja o budowie cerkwi tradycja podaje na rok 1615. Nie jest to jednak potwierdzone w źródłach, ale na podstawie cech architektonicznych można określić czas jej powstania na około 1600 r. Pierwsze źródło o istnieniu świątyni pochodzi z 1671 r, kiedy to król Michał Korybut Wiśniowiecki przeznaczył łan pola na jej remont. Pierwotnie mogła to być budowla trójdzielna, z dwiema lub trzema kopułami na tamburach. Nad babińcem znajdowała się kaplica z zewnętrznymi galeriami. Szacuje się, że około roku 1671 wykonano ikonostas do dziś zachowany. Przeprowadzony remont w 1733 roku zmodernizował konstrukcję cerkwi. Wymieniono znaczną część zrębu, a nad sanktuarium wzniesiono ośmioboczny tambur, sklepiony sferyczną kopułą. W 1753 r. wykonano polichromię nawy, 1756 r. zmodernizowano dolną część ikonostasu. W 1745 r. nad babińcem funkcjonowała jeszcze kaplica górna oświetlona trzema oknami. Polichromię świątyni wykonano prawdopodobnie w 1772 r. W pierwszej połowie XIX w. wykonano przy ścianie zachodniej nadwieszony chór muzyczny. Generalny remont świątyni wykonano w 1858 r. Nad zrębową kopułą nadbudowano pozorną kopułę, w ścianach tamburu wycięto trzy okienne otwory, natomiast górną kaplicę nad babińcem połączono z nadwieszonym chórem. Niszcząca dla zabytkowej struktury była rozbudowa cerkwi dokonana w 1925 r. Od zachodu dobudowano prostokątną kruchtę, jednocześnie likwidując fragmenty sobót, część galerii babińca i portal. We wnętrzu wycięto zachodnie ściany babińca oraz zlikwidowano chór muzyczny i strop dawnej kaplicy górnej. Nowy chór umieszczono na zachodniej ścianie kruchty, a także wymieniono w całości gont. W roku 1947 cerkiew została zamknięta, a następnie przekazana Kościołowi rzymskokatolickiemu. Na początku lat 80 – tych zamknięto ją ze względu na zły stan techniczny. W 1989 roku reaktywowano greckokatolicką parafię, natomiast w latach 1991 – 1994 przystąpiono do kompleksowej renowacji obiektu, w trakcie której zrekonstruowano kruchtę na wzór z 1925 r. W 2003 r. wykonano renowację ściennej polichromii.

 

Opis obiektu

 

     Budowla konstrukcji zrębowej, kruchta ramowej, obustronnie szalowanej. Podmurówka z kamienia, w kruchcie z cegły. W podziale wewnętrznym wyróżnia się prezbiterium, nawę, przedsionek i babiniec. Prezbiterium, nawa oraz babiniec pokryte są kopułami z ośmiobocznymi bębnami, natomiast przedsionek dwuspadowym dachem. Prezbiterium ma dwie kondygnacje, natomiast babiniec trzy. Ściany boczne drugiej kondygnacji babińca tworzą galeryjki arkadowe. Pod okapem na dolnej kondygnacji znajdują się soboty.

    We wnętrzu cerkwi zachowała się polichromia figuralno – ornamentalna z 1735 r i 1772 r. z interesującym malowidłem „Sąd Ostateczny” na południowej ścianie nawy. Wyposażenie cerkwi jest niekompletne, zachował się natomiast odnowiony ikonostas przedstawiający ikonę Matki Boskiej.

     W 2003 r. obiekt cerkiewny wpisany został na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO.

 

Fotografie:

 

 

 


Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków z/s w Przemyślu.


ul. Jagiellońska 29
37-700 Przemyśl
tel.: (16) 678 59 44, 16) 678 61 78
e-mail: wkzabytkow@wuozprzemysl.pl, ksiegowosc@wuozprzemysl.pl

Delegatura w Rzeszowie


ul. Mickiewicza 7
35-064 Rzeszów
tel. (17) 853 94 62
tel./fax: (17) 853 94 61
e-mail: uozrzeszow@wuozprzemysl.pl

Delegatura w Krośnie


ul. Bieszczadzka 1
38-400 Krosno
tel./fax: (13) 432 24 01
tel: (13) 432 03 06
e-mail: uozkrosno@wuozprzemysl.pl

Delegatura w Tarnobrzegu


ul. 1 Maja 4
39-400 Tarnobrzeg
tel. (15) 822 81 61
tel./fax: (15) 822 15 95
e-mail: uoztarnobrzeg@wuozprzemysl.pl